Impressing the Czar
Gaf William Forsythe de gevestigde balletconventies al een duwtje in Artifact, met Impressing the Czar uit 1988
raakte hij van God los. In dit avondvullend stuk - waarmee Kathryn Bennetts en het KBvV al drie jaar internationaal staande ovaties oogstten - neemt Forsythe het volledige paradigma van de dans op de schop door middel van
een wervelende inventaris van alle mogelijke dansvormen die van commentaar worden voorzien, gedeconstrueerd
en weer tot leven geroepen in een roes van theatrale verbeelding. Het resultaat is volgens The New York Times
een complexe lappendeken van briljante klassieke dans, absurde grappen en, in het laatste deel, wellicht de beste hedendaagse commentaar op het corps de ballet: achtendertig als schoolmeisjes verklede danseressen in een opzwepende, rellerige stammendans.
Origineel geconcipieerd voor en gecreëerd door het Ballett Frankfurt, waarvan Forsythe directeur was, werd
Impressing the Czar doorlopend gespeeld tot 1995, waarna men ervan uitging dat de levensloop van het stuk
ten einde was. Tot het door het KBvV o.l.v. Kathryn Bennetts - gedurende 15 jaar de rechterhand van Forsythe in Frankfurt - in eer werd hersteld, met het bekende gevolg: staande ovaties in Edinburgh, een publiek "en état de
vertige absolu" in Montpellier (Le Figaro), een knocked out Mick Jagger die absoluut de cast wilde ontmoeten, en zo verder de halve wereld rond.
De titel op zich is al een statement. De tsaar imponeren, daar kwam het in het 19de eeuwse, lees Russische,
ballet op aan. En imponeren doen Forsythe, Bennetts en de 49 dansers van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen,
zij het met een ietwat minder systeembevestigend spektakel dan eertijds het geval was.
Integendeel, in deze plotloze drie-akter zonder enige vertelling, laat Forsythe geen heilig huisje onberoerd.
Hij geeft ons zijn heftige, schrandere kijk op het klassieke ballet zoals het bedreven werd aan het hof van de tsaar
en zoals het, al bij al, toch nog de canon van de meeste “officiële” theaters is.
In de openingsact Potemkin's Unterschrift citeert en perverteert hij de complete nalatenschap van ballet
en kunst in het algemeen sedert de Renaissance, waarna hij in deel drie, Maison de Mezzo-Prezzo, de boedel
letterlijk laat uitverkopen door een van de solistes. Wat rest er nog na dit iconoclasme? Schoolmeisjes die
in plooirokjes een stammendans uitvoeren in Bongo Bongo Nageela en een duizelige maître de plaisir in de
wervelende finale Mr Pnut goes to the Big Top.
Maar omgeven door deze wild gesticulerende acts bewaart Forsythe, beeldenstormer én purist tegelijk,
het kloppend hart van het ballet: de pure dans van In the Middle, Somewhat Elevated, het stuk waarmee hij wereldberoemd werd.
In de versie van Kathryn Bennetts en het KBvV fonkelt dit alles - na tien jaar - weer als nieuw, aldus het gezaghebbende tijdschrift Ballettanz. De dansers gaan de uitdagingen van deze grensverleggende choreografie met succes aan - meer zelfs, ze spelen er een "wellustig spel" mee. U bent gewaarschuwd.
wo 19/11/2008 - 20.00*
do 20/11/2008 - 20.00*
za 22/11/2008 - 14.00
za 22/11/2008 - 20.00
(voorstellingen met een * worden voorafgegaan door een inleiding - zie rondleidingen)