Dansers Rob Fordeyn, Aki Saito en Virginia Hendriksen lichten elk hun favoriete onderdeel uit deze productie toe...
“Impressing the Czar is als goede wijn. Hij wordt beter naarmate hij ouder wordt. En als ik "Impressing the Czar" moet vergelijken met een wijn, dan is het een Sancerre, een licht prikkelende witte wijn van topklasse”, lacht Rob Fordeyn.
Zijn favoriet onderdeel van "Impressing the Czar" is Potemkins Unterschrift, het eerste deel uit het ballet van Forsythe. “Er gebeurt zoveel op de scène. Dansers komen op en af, er is veel beweging, maar die overvloed aan gebeurtenissen leidt nooit tot een onoverzichtelijke chaos. Daar zie je het genie van Forsythe aan het werk. Bij een mindere god uit de balletwereld zou die eerste scène afglijden in louter chaos”, zegt Rob. Tijdens de repetities beleefde hij veel plezier aan de improvisatiesessies die gegeven werden door dansers uit Frankfurt en Forsythe zelf. “Impressing the Czar is destijds ook gegroeid uit improvisatiesessies. En het is vreemd om de improvisaties van andere mensen aan te leren. Ik genoot ook van de vrijheid die er was. Bij het instuderen bleken er namelijk verschillende versies van "Impressing the Czar" te zijn. Er moesten dus keuzes gemaakt worden.
Forsythe maakt ballet voor de wereld van vandaag. Vroeger bestond er een strikt onderscheid tussen de uitvoerende kunstenaar die de acteur was en de regisseur die als de scheppende kunstenaar beschouwd werd. Dat onderscheid is verdwenen in de theaterwereld. Acteurs bepalen mee hoe een voorstelling er uit ziet en het onderscheid tussen uitvoerend kunstenaar en scheppende kunstenaar lijkt ook te vervagen in de balletwereld. Ook dansers moeten nu mee denken over hoe een voorstelling er uit ziet. Dat ligt me wel. Wat me bijvoorbeeld inspireert aan de voorstelling van Forsythe, is de duidelijke verwijzing naar schilderkunst.
Ik laat me tijdens improvisatiesessies inspireren door beeldende kunst. Het is tof om een bepaalde beweging uit te voeren en je proberen voor te stellen wat het effect van die beweging is in het beeld dat de toeschouwer ziet. Je bent al dansend bezig jezelf te regisseren. Wat me ook is opgevallen tijdens het opvoeren van "Impressing the Czar"is hoe sterk we gegroeid zijn. Met elke voorstelling werd het resultaat rijker en interessanter voor de kijkers. Het gaat boeiend zijn om te kijken hoe we verder evolueren als we "Impressing the Czar" hernemen”.
Aki Saito is een danseres die – letterlijk en figuurlijk – in het centrum van de belangstelling is komen te staan. Met plezier vertelt ze over "In the Middle Somewhat Elevated", het tweede deel van "Impressing The Czar", waarin zij schitterde.
“Mijn oudere zus was balletdanseres. Ik was als heel jong kind vooral geïnteresseerd in de prachtige tutu’s die ze droeg. En ik herinner me dat we danstijdschriften met foto’s van "Impressing the Czar" bekeken. De foto’s van die productie hadden een geweldige impact op me. Je zag dat Forsythe een nieuwe taal en een nieuwe gevoeligheid had ontwikkeld in de ballettraditie”, zegt Aki.
We voeren het gesprek tijdens de repetities van"Sleeping Beauty". Aki draagt een van de prachtige kostuums van de jonge Chileense ontwerper Pablo Nuñez. “Als je een klassiek ballet danst, streef je naar een perfecte uitvoering van de choreografie. Je weet perfect wat er van je gevraagd wordt als je "Sleeping Beauty" doet. Als je in een Forsythe danst, krijg je vrijheid. Je mag improviseren. Het begrip ‘perfectie’ lijkt op een andere manier van toepassing te zijn in een Forsythechoreografie”, zegt Aki.
Virginia Hendriksen maakte het voorbije seizoen de overgang van Ballett Frankfurt naar het Koninklijk Ballet van Vlaanderen.
“Maar "Impressing the Czar" heb ik in Frankfurt nooit gedanst”, zegt ze direct. "Bongo Bongo Nageela", het uitzinnige vierde deel van"Impressing the Czar", is haar lievelingsstuk van deze Forsythe.
“In Bongo Bongo Nageela is het hele gezelschap verkleed als brave katholieke kostschoolmeisjes. Voor mij is dat deel van het ballet een parodie op het leven dat we leiden. We trachten ons zo goed mogelijk te conformeren aan de eisen van de maatschappij, maar onder dat brave masker woeden er heel andere emoties. En het is, denk ik, bijna onvermijdelijk dat je van het vierde deel van"Impressing the Czar" houdt. Er gaat zo veel energie uit van die beweging dat de toeschouwers amper stil kunnen blijven zitten”, zegt ze. De uit Texas afkomstige danseres staat trouwens in maar liefst vier van de vijf delen waaruit van "Impressing the Czar" op de scène. “Ik kan je verzekeren dat je kapot bent na de voorstelling”, lacht ze.
De overstap van Frankfurt Ballett naar het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is haar goed bevallen. “Natuurlijk mis ik de mensen uit Frankfurt en ik ben blij dat ze zijn overgekomen om "Impressing the Czar" in te studeren. Volgend seizoen komen er trouwens weer mensen van het Frankfurt Ballett over om New Sleep in te studeren. In Antwerpen ben ik heel goed ontvangen. Toch blijft het een beetje vreemd voor me om in een klassiek balletgezelschap terecht te komen. In Frankfurt zijn dansers niet onderverdeeld in principals, solisten en corps de ballet. Natuurlijk heerst er ook daar een gezonde competitie om een betere danser te zijn dan iemand anders, maar de strikte hiërarchie van een klassiek balletgezelschap is er niet. In Antwerpen is die er wel en het is duidelijk welke verplichtingen een bepaalde rang met zich meebrengt. Die serie verplichtingen vind ik na mijn verblijf in Frankfurt vreemd. Het pluspunt aan het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is dat we niet alleen hedendaagse choreografieën dansen maar bijvoorbeeld ook de grote romantische balletten. Dat maakt dat ik tijdens mijn verblijf in Antwerpen al een zeer steile leerervaring heb doorgemaakt.”